Wednesday, December 18, 2002


دوتا پرنده هست�م...روشاخه های غربت ...
نه اهل قصه گ�تن ،نه خوندن و نه صحبت ...
ما بس كه نپر�د�م، پر�دن �ادمون ر�ت...توراه موند�م ود�گه رس�دن �ادمون ر�ت...
نه ر��قی ،نه سلام� ،نه كسی با �ه پ�امی... رو درختی تنها ،توی دشت و صحرا، ب� پناه�م...
سر توی بال هم، اما باز محتاج �ه نگاه�م ...پاك ومعصوم ،ب� گناه�م ..خالی ازحر�، پرآه�م......
هر زمستون كه م�م�ر�م... تو بهار باز جون م�گ�ر�م... تنای سرد ما واسه دست آ�تاب ب� قراره .....
تا بهارو د�دن چاره ما تنها انتظاره...انتظاره...انتظاره ...چاره تنها انتظاره...
...........
م�دونی چ�ه؟؟
-نه، از كجا بدونم؟!...
خب م� خوای بدونی چ�ه؟؟...
-مممممم... نم�دونم...!!
باشه.. ،معلومه نم� خوای بدونی ..نم�گم...
-نه بگو... م�خوام بدونم...
پس اولش چرا م�گی نم�دونم..؟؟
-خب نم�دونم...!!!حالا بگو...
نه د�گه انگ�زه م رو از دست دادم..گ�تنم نم�اد...